Portugalski pies dowodny – wzorzec rasy

By 0 Comment

FCI Standard N° 37 / 30.03.2009 / GB
PORTUGALSKI PIES WODNY
(Cão de Agua Português)

Wersja polska: kwiecień 2011

POCHODZENIE: Portugalia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA : 04.11.2008.

UŻYTKOWOŚĆ: Pomocnik rybaków, aporter i pies do towarzystwa.

KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 8 Aportery, płochacze, psy wodne. Sekcja 3 Psy wodne. Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: W dawnych czasach portugalski pies wodny występował na całym wybrzeżu portugalskim. Z czasem, w miarę wprowadzania nowych technik rybołówstwa, zachował się jedynie w rejonie Algarve, uważanym za miejsce, gdzie powstała ta rasa. Miało to  miejsce na tyle dawno, że portugalski pies wodny może być uznany za rasę autochtoniczną.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies o przeciętnych proporcjach, w typie myśliwskim, o prostych lub lekko wklęsłych liniach profilu. Harmonijnie budowany, mocny i dobrze umięśniony. Mięśnie wyrobione skutkiem częstego pływania.

WAŻNE PROPORCJE: Niemal kwadratowy: długość tułowia mniej więcej równa wysokości w kłębie. Stosunek wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej jak 2 :1, długość czaszki do długości kufy jak 4 : 3.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Nadzwyczaj inteligentny, w lot chwyta i wykonuje wszelkie komendy właściciela. Jest szybki w reakcjach, chętny do pracy, odważny, odporny i rozsądny. Odznacza się przenikliwym, czujnym i poważnym spojrzeniem, a także doskonałym wzrokiem i słuchem. Świetnie pływa i nurkuje i jest niezastąpionym towarzyszem i pomocnikiem rybaka – pomaga mu w połowach i pilnuje łodzi i sprzętu. Podczas połowu chętnie wskakuje do wody za zgubiona rybą lub siecią, w razie potrzeby nurkuje. Wykorzystywany jest także do przekazywania wiadomości z łodzi na brzeg i odwrotnie, nawet na znaczny dystans.

GŁOWA: Proporcjonalna, mocna i szeroka. Linie profilu równoległe.

MÓZGOCZASZKA: 

Czaszka : Oglądana z profilu jest nieco dłuższa od kufy (4 : 3). Nieznacznie zaokrąglona, szczególnie w tylnej części; guz potyliczny wyraźny. Przy oglądaniu z przodu kości skroniowe są zaokrąglone, rozdzielone niewielkim wgłębieniem, bruzda czołowa rozciąga się do 2/3 kości skroniowych i powoduje, że czoło jest wgłębione. Łuki nadoczodołowe wyraźne.

Stop : Wyraźny, rozpoczyna się trochę za wewnętrznymi kącikami oczu.

TRZEWIOCZASZKA:

Nos : Szeroki, o dobrze rozwartych i zapigmentowanych nozdrzach. Czarny u psów czarnych biało czarnych, u czekoladowych tej samej barwy, co sierść, ale w żadnym razie nie różnobarwny.

Kufa : Prosta, szersza u nasady niż przy końcu.

Wargi: Grub, zwłaszcza w przedniej części. Kąciki warg mało wyraźne. Błony śluzowe podniebienia, język i dziąsła dobrze pigmentowane na czarno lub ciemno brązowo.

Uzębienie : Mocne i zdrowe, niewidoczne przy zamkniętym pysku. Duże i mocne kły, zgryz nożycowy lub cęgowy.

Oczy : Średniej wielkości, wyraźnie okrągłe w kształcie, szeroko rozstawione i lekko skośne. Tęczówka czarna lub brązowa, powieki cienkie, czarne u psów czarnych, brązowe u czekoladowych. Spojówki niewidoczne.

Uszy : Osadzone powyżej linii oczu, wiszące przy głowie, kształtu sercowatego, tylnymi krawędziami trochę odstające. Cienkie, końcami nie sięgają poniżej żuchwy.

SZYJA: Prosta, krótka, na przekroju okrągła, dobrze umięśniona i osadzona, wysoko noszona, płynnie przechodząca w tułów. Bez podgardla i bez kryzy.

TUŁÓW:

Linia górna : Prosta i równa.

Kłąb : Szeroki i słabo widoczny.

Grzbiet : Prosty, krótki, szeroki i dobrze umięśniony.

Lędźwie : Szerokie, mocno związane z zadem.

Zad : Proporcjonalny, lekko opadający, guzy biodrowe symetryczne i mało widoczne.

Klatka piersiowa : Szeroka i głęboka, dolną krawędzią sięga łokcia. Żebra długie i dobrze wysklepione, tworzą dużo miejsca dla płuc i zapewniają znakomitą wydolność oddechową.

Linia dolna i brzuch : Ładnie podciągnięte, brzuch mniej pojemny od klatki piersiowej.

OGON : Naturalny, osadzony średnio wysoko, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, nie powinien sięgać poniżej stawu skokowego. Przy pobudzeniu zakręcony w pierścień, sięga nie dalej niż do połowy długości lędźwi. Przydatny przy pływaniu i nurkowaniu.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Mocne i proste, pionowe. Śródręcze może być lekko nachylone. Niezbyt mocno kątowane.

Łopatka : Skośnie ustawiona, mocno umięśniona.

Ramię : Mocne, średniej długości, ustawione równolegle do płaszczyzny środkowej tułowia.

Podramię : Długie, mocno umięśnione.

Nadgarstek : Mocny kościec, oglądane z przodu szerokie, oglądane z boku węższe.

Śródręcze : Długie i mocne.

Łapa: Zaokrąglona, raczej płaska, palce długie i lekko wysklepione, na całej długości połączone błoną pławną z wiotkiej tkanki, porośniętej gęstym i długim włosem. Pożądane czarne pazury, ale mogą też być inne tej samej barwy, co sierść: białe, brązowe lub pasiaste. Pazury nie dotykają podłoża. Opuszka centralna twardsza od palcowych.

KOŃCZYNY TYLNE: Niezbyt głęboko kątowane, dobrze umięśnione. Dopuszczalne lekko nachylone śródstopie.

Pośladki : Krągłe i dobrze umięśnione.

Uda : Mocne, średniej długości, bardzo dobrze umięśnione. Kolana nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.

Podudzie : Długie i bardzo dobrze umięśnione, nie odstawione na zewnątrz ani do wewnątrz, skośnie ustawione. Mocne ścięgna i więzadła.

Stawy skokowe : Mocne.

Śródstopie : Długie, bez wilczych pazurów.

Łapa : Pod każdym względem identyczna jak przednia.

CHODY: Stęp swobodny, o krótkim kroku, lekki, harmonijny kłus i energiczny galop.

SKÓRA: Gruba, elastyczna, niezbyt mocno przylegająca; wewnętrzne i zewnętrzne błony śluzowe pożądane pigmentowane.

SZATA

SIERŚĆ: Całe ciało pokryte obfitą sierścią bez podszerstka. Dwie odmiany: długa i falista, albo krótsza i lokowata. Pierwsza jest trochę wełnista i lśniąca, druga gęsta, bez połysku, o zwartych, pierścieniowatych loczkach. W każdym przypadku sierść jest jednakowa na całym ciele, z wyjątkiem pach i słabizny. Na głowie czub z długiego, falistego włosa u odmiany długowłosej, a kędzierzawa czuprynka u odmiany lokowatej, u tej pierwszej dłuższy włos na uszach.

MAŚĆ: Czarna lub czekoladowa w różnych odcieniach, także jednolicie biała. U psów barwnych biel dopuszczalna na kufie, czubku głowy, szyi, przedniej części klatki piersiowej, dolnych partiach nóg (poniżej łokci i stawów skokowych) i końcu ogona. Maść biała nie może być albinotyczna, zatem nos, powieki i wnętrze pyska powinny być pigmentowane czarno lub czekoladowo. Psy tej rasy są zazwyczaj strzyżone: kończyn tylne i zad oraz ogon, na którym długi włos pozostawia się jedynie na końcu.

WIELKOŚĆ I WAGA :
Wysokość w kłębie :
Psy: 50 – 57 cm. Idealna 54 cm.
Suki: 43 – 52 cm. Idealna 46 cm.

Waga:
Psy: 19 – 25 kg.
Suki: 16 – 22 kg.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie i dobre samopoczucie psa.

WADY DUŻE:

  • Głowa : Zbyt długa, wąska, płaska lub szpiczasta.
  • Kufa : Szpiczasta i zaostrzona.
  • Oczy : Jasne, zbyt wypukłe lub mocno zapadnięte.
  • Uszy : Źle osadzone, zbyt duże, zbyt krótkie, pofałdowane.
  • Ogon : Ciężki, opuszczony w ruchu, noszony pionowo do góry.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

  • Zachowanie : Agresja lub wyraźna lękliwość.
  • Wielkość : Powyżej lub poniżej podanej.
  • Szczęki : Przodozgryz lub tyłozgryz.
  • Oczy : Porcelanowe, niejednakowego kształtu lub wielkości.
  • Głuchota : Wrodzona lub nabyta.
  • Ogon : Cięty, szczątkowy lub brak ogona.
  • Łapy tylne : Obecność wilczych pazurów.
  • Sierść : Inna niż opisane dwa typy.
  • Maść : Albinizm, częściowo lub całkowicie odpigmentowany nos. Maść inna niż opisane we wzorcu.

Psy wykazujące wyraźne wady fizyczne i/lub zaburzenia charakteru powinny być dyskwalifikowane.

N.B. Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra w pełni wyczuwalne w mosznie.

Źródło: https://www.zkwp.pl/wzorce/37.pdf